Употребата на сенките и осветлувањето создава опседнувачка атмосфера која ќе ја помните долго по спуштањето на завесата.
Пишува: Љубица Ангелкова
Од моментот кога се крена завесата на претпоследната вечер на „Танц фест“ и ја најави Шекспировата „Лејди Магбет” на кореографката Рисима Рисмкин, јасно беше дека ова ќе биде продукција на ретка и исклучителна естетика. Кореографијата, изработена со прецизност и познатиот авторски печат на Рисимкин, е неверојатно истражување на безвременската приказна за „Лејди Магбет”. Секој елемент на изведбата, доловена преку синхронизираните движења, сценската уметност од светлина, сценографијата, дизајнот на костимите… до магичниот целокупен сет, е изведен со воодушевувачка вештина и внимание на деталите.
Способноста на Рисимкин да ги изрази психолошките сложености на приказната преку танц не е ништо помалку од генијална. Танчерите се движат со доза на леснотија, но нивните движења ги пренесуваат внатрешните борби на ликовите со сурова и непоколеблива искреност. Употребата на сенките и осветлувањето создаваат опседнувачка атмосфера која ќе ја помните долго по спуштањето на завесата.
Дизајнот на костимите се движи од минимализам до богато наборани структури, а необично добро е и присуството на тренч на танчерите, како совршено надополнување на кореографијата. Црно-белата шема на бои, е надополнета со безброј златни нијанси, а една црвена во финалето создава остар контраст што додава длабочина и интензитет на изведбата. Танчерите се движат со флуидност која е речиси етерична, нивните движења изгледаат неоптоварени со костими или додатоци, напротив ја докажуваат функционалноста.
Сценографијата е комбинација на креативност и имагинација. Сцената станува платно на кое танчерите ја сликаат својата приказна. Употребата на светлина и сенки го одзема здивот, создавајќи чувство на длабочина и димензионалност што е навистина магично.
Но, токму самите танчери се вистинските ѕвезди на шоуто. Нивната уметност е доказ за моќта на човечкото тело да пренесува сложени емоции и идеи. Тие се движат со прецизност и вештина што не е ништо помалку од стравопочит, нивните движења создаваат наратив кој е истовремено трагичен и убав.
„Лејди Магбет” е триумф на модерниот македонски театарски танц. Визионерската кореографија на Рисима Рисимкин е истражување на човечката психа, современо сфаќање на класичната приказна на Шекспир за моќта, вината и лудилото не е ништо помалку од триумф. Таа со својот богат багаж на кореографии на различни географски широчини, останува препознатлива по авторскиот печат врз танчерите кои под нејзиното будно око ја учат флуидноста што е хипнотизирачка, доловувајќи ја емоционалната комплексност на приказната со интензитет кој е и суров и софистициран.
Рисима Рисимкин е кореограф, што дава неверојатен приказ на уметност што е истовремено елегантен и моќен. Нејзината способност да ги пренесе психолошките борби на ликовите преку танц е голема, бидејќи секое движење и гест ги открива внатрешните превирања на протагонистите, создавајќи свет кој е и магичен и прогонуван.
Изведбата на “Лејди Магбет” се фокусира на психолошките теми на приказната, изразени со сурова и непоколеблива искреност која е и впечатлива и емотивна. Приказот на слегувањето на Лејди Магбет во лудило и вина е особено потресен, бидејќи движењата на танчерите ја пренесуваат тежината на нејзините внатрешни борби со интензитет што е опиплив. Употребата на сенки и осветлување е особено ефикасна во создавањето чувство на очекување и напнатост, додавајќи елемент на мистерија и интрига на изведбата.
Публиката со овации ја поздрави екипата: Анастасија Данчевска како Лејди Магбет, Дејан Битровски (Магбет), Бобан Русески, Сара Цветковска, Моника Шолевска, Клара Христовска, Стефани Шааршмит, Јоана Благадуша, Микаела-Анџела Глигорова и Ангела Петревска од Катедрата за танц при универзитетот „Гоце Делчев“. Асистент-репетитор на претставата е Адријана Данчевска. Музиката е на Тони Китановски, сценографијата – на Матеа Мијановиќ, а костимите – на Благој Мицевски.
фотограф | Драган Перкоски
